Wonen, zorg, eenzaamheid

We worden steeds ouder. Daarover zouden we eigenlijk heel gelukkig moeten zijn. Gelukkig om te zien hoe onze ouders en grootouders, in goede gezondheid, hun levensavond mogen invullen. Helaas is het tegendeel waar. We zijn niet gelukkig, want we worden steeds weer opgeschrikt door discussies over kosten. De kosten van de vergrijzing. De hoge pensioenkosten. De kosten van de zorg, met name de zorg voor ouderen.

Wie, of tot op welke leeftijd, mag men welke zorg geven? Hoe kunnen we ouderen zolang mogelijk zelfstandig laten wonen en leven?
Dit en andere prangende vragen worden opgeworpen. Waar de zorgverzekeringspremie steeds maar stijgt, terwijl het pakket verder wordt uitgekleed, moeten de mensen steeds meer eigen bijdragen leveren. Dat geldt zeker voor de ouderen en de chronisch zieken.

Waar we eens uitgingen van een solidaire samenleving, wordt nu ieder naar zijn eigen belang geleid. Mensen zijn een kostenpost geworden. De ouderen, die allen in hun eigen woning zoals men zegt, genietend van hun levensavond, zijn inmiddels zo vereenzaamd, dat ze blij zijn als de telefoon rinkelt. Zelfs als iemand verkeerd verbonden is. De huishoudelijke hulp heeft geen ruimte meer om tien minuutjes te nemen voor een kopje koffie, want die hulp wordt per handeling afgerekend en moet voortmaken om alles gedaan te krijgen binnen de beschikbare tijd.

 

Tags: , , , ,

 
 
 
 
 
 

Copyright © 2019 Het Sociale Debat. All Rights Reserved.